Ev flîm çîroka nêviyekî ye ku soz daye dapîra xwe ku beriya mirina wê dê biçe seredana wê. Penaberê Kurd Sîrwan Namo ji Zellandayê Nû diçe îraqê, Ji Lubnan û Surî re derbaz dibe da ku rewşa penaberên din ên qurbaniyên şer bibîne. Ev flîm çîroka zilamekî ye ku li pêşeroja xwe û gelê xwe digere; hesta wan a wargehê û rastiyên derbarê Fermana Kurdan.

Ev flîm trajediya Helepçe û wê riyê vedibêje ku ji bo revînê ji aliyê mirovan ve dihat bi kar anîn.

Birêz Rehîmî dema zaroktiya xwe de ji ber nexweşiyekê kor dibe û li Îranê li gundekî dijî ku li diya xwe dinihêre, dermanên wê dikire û her roj diçe seredana wê. Wî mala xwe bi desan çêkiriye û debara xwe bi tamîr kirina qasetan xwedî kirina ajalan dike. Ev portreya helbestî ya jiyaneke li hev neketî ye.

Ev flîm li ser hewldanên malbatekê ye ku di pêvajoya damezrandina karxaneyekê gilkê  (alavên ji heriyê) de ye. 

Di sala 1988’an de, di hewldana dawî bo têkbirina berxwedana Kurdan de desthilatdariya Îraqê ya Seddam Husên dest bi tevkujiya Kurdan anku Enfal kir. Dihê guman kirin ku dora 100.000 kesên medenî hatin kuştin. Ên sax mayî xistin kampan. Smood yek ji wan kampan bû.

Evdilwahid Îsmaîlpûr diçe pola heftan. Di pola yekê de bû ew bû kor û her du destên xwe wenda kirin dema ji bo bilîze ket qada mayinan. Her çend wî xwest ku perwerdehiya xwe berdewam ke dibistana ji bo seqetan ew qebûl nekir. Lê ew hîn bû ku bi lêvên xwe Barille bixwîne. Ev flîm çîrokeke nedîtî ya zindî mayinê ye.